In paniek


Maandagavond ging ik nog even fietsen. Ik wilde voor de FB-groep van ons gebied een foto maken van een oude verlaten schuur die op het schietveld staat. Deze schuur is een van de enige overblijfselen van Hovmanstorp, een klein gehuchtje aan het begin van het schietveld. Zoals je op de foto boven ziet had je vanuit het dorp prachtig zicht op het meer Hovmanstorpasjön. Vroeger was het gehuchtje bewoond (zie hiernaast een oude foto van de streekvereniging) en stonden er een aantal huizen maar in de tachtiger jaren is het ontruimd en onderdeel geworden van het schietveld.
De mensen zijn verhuisd, de huizen veelal ook (heel gewoon in Zweden, lees een eerder artikel HIER) en deze schuur is blijven staan.

Er staan zelfs nog landwerktuigen in, het lijkt zo achtergelaten. Voordat het bos bij Hovmanstorp weggehaald werd, was de schuur goed te bereiken en stond op een open plek in het bos. Drie jaar geleden werd het bos hier gekapt en is het opnieuw aangeplant. Veel struiken, jonge bomen, bramen, frambozen en hoog gras groeit hier nu. De foto’s werden dus niet zoals ik verwacht had. Doordat het zo vol begroeid was, kon ik geen foto van de gehele schuur maken. De schuur vinden was al een hele opgave, ik moest goed zoeken waar deze stond door het hoogteverschil en de begroeiing. Op de weg terug lette ik niet zo goed op, de moeilijke begaanbaarheid speelde mij parten. Ik ben teveel naar rechts afgeweken en daardoor kwam ik in een dal terecht. Ik liep door omdat ik dacht dat ik zo weer op weg terecht zou komen. Maar de weg maakt daar een bocht en daardoor dwaalde ik alleen maar verder van de weg af. Ik zocht maar wist niet waar te gaan en raakte in paniek. Er waren veel jonge bomen om mij heen en het stikte van de dierensporen. Ik was bang om op een jonge eland te stuiten als ik tussen de jonge boompjes heen zou lopen. Mama zou dan niet zo dol op mij zijn, en er waren veel sporen. Ik raakte in paniek, rustig te bedenken wat te doen was niet meer mogelijk. Ik belde Hans, een beetje idioot natuurlijk want hij zat thuis en had geen idee waar ik was. Hij bedacht om met de quad mijn kant op te komen en zou dan toeteren zodat ik mij kon oriënteren. Dan wist ik welke richting ik op moest. Door dit telefoontje werd ik iets rustiger en liep terug. Ik zag een heuvel zonder boompjes waar ik op kon klimmen zodat ik rond kon kijken. Op de heuvel zag ik een huis dat verderop aan de weg staat. Daardoor kon ik zien hoever ik af was gedwaald en wist ongeveer welke kant ik op moest. Goed doorlopen en zoveel mogelijk rechtdoor. Dan ontdek ik een aantal boomstammen die ik ook op de heenweg heb gezien. En dan de weg met mijn fiets, Hans hoor ik aan komen. Het toeteren heb ik dus niet nodig gehad maar wel de rust die het mij gaf dat ik wist dat hij zou komen. Zo kon ik weer rustig denken en raakte de paniek kwijt. Weer iets geleerd, verdwalen kan ook op een veld, niet alleen in een bos. En altijd goed opletten bij teruglopen.

Over marja wagemans

Een hollandse dame die geniet van haar leven in Zweden. En holländsk tjej som upplever stor nöje med sitt liv i Sverige.
Dit bericht werd geplaatst in Blogg-nl en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op In paniek

  1. Jet zegt:

    Oh wat zal je je ellendig gevoeld hebben.
    Geukkig dat je je mobiel bij je had.
    Realiseer je je ook dat je op je mobiel kan instellen waar je bent en dat Hans dat dan ook kan zien als hij dat ingesteld heeft?
    Je had ook kunnen vallen en niet verder kunnen lopen, dan is het wel handig dat je gevonden kan worden.
    Gelukkig dat je na je telefoontje weer rustig werd en je de weg terug kon vinden.

    • Hej! Ik heb prepaid dus surfen is heel duur. Vroeger kon ik met de mobiel ook zien waar ik was en heen moest maar toen had ik abonnement van mijn werk. Zelf heb ik niets van dat. Ik gebruik gewoon WIFI thuis. Dus buiten kan ik alleen bellen tenzij ik mijn tegoed gelijk op wil hebben door surf toe te staan.
      Maar het loste zich op… Groetjes

  2. Johan Korten zegt:

    Hej,
    Toch mooi dat je toch nog goed terug gekomen bent. Misschien zou het kopen van een GPS-ontvanger wel een goed idee zijn. Als zijn zulke dingen net zoals een navigatie systeem in de auto ook niet alles. Je oriëntatievermogen wordt dan nog veel minder.
    Groetjes,
    Johan.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.