Inspanning en ontspanning

Een grote tuin, de natuur dichtbij en veel panden eist natuurlijk veel inspanning. Nu was het weer zo dat een das een woning bij ons had gevonden. Overal hebben we kippengaas onder de gebouwen (garage, torp , terras, overdekt terras bij het huis) maar niet onder de Handelsbod zelf. Hier hadden we stenen gestapeld zodat eronder komen onmogelijk zou zijn. Maar ja, een das kan ook stenen weghalen en zo kon hij/zij zich toegang verschaffen onder onze Handelsbod. Sverker ontdekte dit natuurlijk weer en was niet weg te krijgen. Alle kanten werden constant besnuffeld en in de gaten gehouden. Dus ook hier moesten we kippengaas bevestigen. Jammer, vind ik, het originele met de stenen is zo weg. Maar ja, zo’n stinkend en ondermijnend beest is ook niets. Trouwens dezen kunnen ook kippen vangen. Kippengaas dus en omdat we dinsdags toch naar Örebro gingen konden we dit gelijk ’s middags al doen. Veel stenen konden weg, een gedeelte is echt ter ondersteuning en zit er dus onder geklemd. Hier kan een das niet tussen kruipen dus dezen konden blijven liggen. Met een tweetal uurtjes was de job geklaard. Een gat lieten we open zodat de das er nog uit kon. Volgens Sverker zat deze er ook onder. Hier plaatste Hans een rek dat alleen van binnenuit geopend kon worden. Mocht de das eruit komen dan kon die niet meer terug. En nu, donderdags, is het weer rustig. Sverker reageert niet meer bij de Handelsbod dus de das is weg. Vervelende beesten. Henrik, onze buurman, heeft een vangstkooi. Dacht even om deze te lenen. Maar dat kan altijd nog. Eventueel kunnen we hem dan verder wegbrengen en loslaten. Geloof dat ze hier in de buurt altijd doodgeschoten worden als ze gevangen zijn.
Afgelopen maandag zijn we even bij Skrekarhyttans ruïne langs geweest. Even rondkijken naar al het werk dat de groep (waar Hans in zit) al gedaan heeft. Het gebied wordt meer op orde gebracht, afgevlakt, gras gelegd en wilde bloemen worden ingezaaid. De groep dunt behoorlijk uit. Alles is aardig op leeftijd. Hans is de jongste. Nu moet de groep zich meer op onderhoud gaan richten, geen nieuwe dingen meer maar kijken hoe het gebied opengehouden kan worden. Bijvoorbeeld een oude grasmaaier om paden open te houden en een rooier om de boompjes weg te houden. Anders groeit het straks helemaal dicht.  Dat kost hier hooguit twee jaar en dan is het onbegaanbaar. De leider van de groep, Erik (76 jaar), is hier nog niet van overtuigd. Hij wil nog meer nieuwe zaken bouwen. Maar met drie, hooguit vier groepsleden is dit niet meer mogelijk. Hopelijk ziet hij dat snel in. Het is zeker wel mooi geworden!

Laatst nam ik een foto vanuit dezelfde hoek als onze vriend Jan een foto nam, 10 jaar geleden (zie boven). Er is heel wat veranderd, de boom die bij onze waterbron stond is weggehaald, op de foto zie je nog net de takken, een aantal struiken midden in de tuin hebben we weggehaald, we hebben een paddenkuil gemaakt, ook om het overvloedige water uit het bos op te vangen, rechts van het huis stonden een aantal kleine bomen die het gewicht van de sneeuw niet aankonden en dus ook weggehaald zijn. En natuurlijk de kastanjeboom die voor het huis stond. Deze is vervangen door een van zijn stam zelfgemaakt kunstwerk. Verder nieuwe kozijnen, nieuw dak, overdekt terras en glasvezel ipv een telefoondraad. Duidelijk te zien is ook dat het veel lichter is aan de linkerkant van het huis. Hier stond een donker bos dat weggehaald is in 2016.

Nu wil ook nog even vertellen dat we vandaag Nederlands bezoek kregen. Twee mensen kwamen ons erf opgelopen. Een van hun was Anton, die in juni 2017 bij ons langskwam. Hij kwam toen spontaan langs omdat hij mijn blog las en eens wilde kijken. Anton voelde zich toen erg alleen en miste zijn vrouw Truus die ziek geworden was. Vervelend allemaal en helaas voor ons niet veel aan te doen. Nu zag ik een heel andere Anton. Hij was samen met Willy, zijn vriendin. Zij woonde bij hem in de buurt en ze hadden vaak met elkaar van doen. Zo was het uitgegroeid tot iets meer en waren ze nu vaak samen. De Anton die ik zag was opgebloeid en weer een krachtige en energieke man. Mooi!

Over marja wagemans

Een hollandse dame die geniet van haar leven in Zweden. En holländsk tjej som upplever stor nöje med sitt liv i Sverige.
Dit bericht werd geplaatst in Blogg-nl en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Inspanning en ontspanning

  1. Jan zegt:

    Wat een verschil tussen de twee foto’s. Zo zie je maar weer dat het aloude gezegde “waar mensen verschijnen gaan bomen verdwijnen” nog steeds geldt.
    Uiteindelijk winnen de bomen, zo ver zijn we nog niet, maar er wordt aan gewerkt 🙂 .

    • Hej! Tja, bomen die slecht zijn moeten gewoon weggehaald worden. Anders kan er veel schade ontstaan. Wat uiteindelijk wint is volgens mij de natuur, die overwint de mens. Een jaar niet maaien en overal verschijnen boomtjes, drie jaar later is het een ondoorgaanbaar gebied geworden.
      Groetjes!

  2. Rene Kemper zegt:

    Mooi weer Marja, van jullie ontmoediging van de das, van jullie werk om je huis een vrijer aanzien te geven, en helemaal van je waarneming dat Anton zo is opgebloeid. Hulde ….!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.