Fantasie? Nee het kan!

Donderdagmiddag rijd ik naar Nora. Ik heb een gesprek met Klas Brynte, de wethouder voor ondernemerszaken (kommunchef is zijn functie, ik vertaal het als wethouder maar of dat klopt…). Het is 4 uur en al donker. Ik moet hier nog steeds aan wennen, zo na half drie begint het te schemeren. Maar goed nog 1 maand en iets en dan gaan de dagen weer langer worden. Klas haalt mij op in de hal van het rechtsgebouw waar de gemeente zit. Een mooi traditioneel gebouw. Hij zit beneden en heeft geen stoel maar zijn werktafel staat op sta hoogte. Voor koffiehalen is hij een 10 minuten weg en kijk ik even rond in alle promotiemateriaal dat hij heeft liggen. Als hij terug is vertel ik hem over mijn veranderde situatie. De vorige keer dat we elkaar spraken was tijdens een voordracht over het starten van een eigen bedrijf en had ik nog werk. Hij vertelt dat zijn moeder duits is en ook veel probleem had met werk vinden en behouden op haar nivo. Volgens hem zijn Zweden argwanend tegen mensen die anders zijn dan hunzelf en is dat de reden dat mijn bedrijf moeite heeft (had) met een opdracht vinden. Daarbij vertelt hij ook dat vrouwen het moeilijker hebben en wordt ik er niet vrolijker op. Ik hoop dat hij het een beetje te zwart-wit ziet. Klas neemt ruim de tijd voor mij. Oa kom ik erachter dat ik mijn bedrijfsregistratie niet goed ingevuld heb en waarschijnlijk geen goedkeuring krijg. Prima tips krijg ik van Klas en na dik 1 uur duik ik weer in de auto. Echt coaching wat ik wil, iemand moet mij even achter de broek zitten en “bolla med mig” ideeen toetsen met mij, dit doet Klas niet. Dat wordt dus iets in Örebo.
Het weekend is qua weer minder maar ook hier beleef ik iets wat mij met beelden nog steeds duidelijk voor ogen staat. Ik zit in ons zithoekje zaterdagsmorgens en vanuit hier kijk ik door de tuindeuren de achtertuin in (of eigenlijk het bos achter ons huis). Plotseling komen hier 3 elanden hard aanrennen, een jong en 2 volwassenen, (beide dames geloof ik) en ze gaan rechtdoor verder het bos in. Sverker ziet niets maar ik ben door dolle heen en kan alleen “kijk – kijk – kijk” roepen. Ze lopen hard en verdwijnen verderop in het dichte bos. Dit is iets waar ik vaak over gefantaseerd heb. En nu gebeurd het echt. Hans heeft een keer zittend in hetzelfde zithoekje een lynx achter de reeen aan zien jagen. Ook spectaculair, maar hier was ik te laat voor.
We gaan ’s middags eens kijken naar de afwerking van het bos iets verderop achter ons. Dit wordt geen makkelijk tochtje, overal liggen takken, boomstukken en kuilen, ja, die zie je dus niet. Over het rijspoor lopen is helemaal onmogelijk, hier zak je zo diep in de modder dat je er bijna niet meer uitkomt. Sverker zit tot dik in zijn middel onder de modder. Er wordt gezegd dat ze geen diepe sporen mogen maken bij het afwerken maar of dit zo is.. dan zijn ze hier echt verkeerd bezig. Ons net opgeknapte slootgedeelte wordt gelukkig gespaard. Er liggen ook gigantisch veel bomen opgestapeld langs de weg. Dat kan straks weer spannend worden als ik met de auto Dalkarlsberg in en uit moet. Maar ja, dat elke dag rijden is nu natuurlijk gestopt. 20131111-132520.jpgMorgen ga ik naar Nora naar het ondernemersontbijt dat de gemeente regelt in een keer in de maand. Neem wat promotiemateriaal mee. Overigens heb ik een opdracht gekregen, de duizendpoot in de streek wil een website, met domeinnaam en webhotel. De laatste 2 de faktuur maar direkt op zijn naam zetten. Wel leuk natuurlijk, heb hem gevraagd een beetje reklame voor mij te maken, dan doe ik wat extra…
Trouwens ook nog een reflexjasje voor Sverker gemaakt, deze speelt vaak beneden op de weg ookal weet hij dat dat niet mag. Als echte schnauzer hoort hij natuurlijk niet de baas roepen en later hard scheldend naar beneden rennen. Nee, verrast kijkt hij op als ik hem hard aan zijn halsbandje grijp… Wat moest ik komen??? Het is hier natuurlijk niet zo gevaarlijk als in Nederland maar zo’n zwart hondje valt niet direkt op en hij is razend snel. Beter opvallen is nog geen oplossing maar even iets, er moet weer geoefend worden in het KOMEN!!

Over marja wagemans

Een hollandse dame die geniet van haar leven in Zweden. En holländsk tjej som upplever stor nöje med sitt liv i Sverige.
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.